ฉันไม่ได้จะไปผ่าตัดก้านสมองให้ใคร
ฉันไม่ได้จะถ่ายเอาโล่พระราชทานเกียรติยศ
ฉันไม่ได้จะเอาให้สวยเหมือนกับโปสการ์ดที่มีอยู่เป็น ล้านๆ ใบ
หรือแม้แต่ถ่ายภาพเป็นการบ้านส่ง อาจารย์ วิชาถ่ายภาพ เพื่อวัดความถูกต้องและ ทักษะ ด้านต่างๆในการถ่ายภาพ

ฉันถ่ายรูปเล่นๆ

ถ้าอยากถ่ายรูปเล่นๆเหมือนฉันอย่า คิด มาก
แต่ถ้าอยากทำแบบข้างต้นก็ คิด กันมากๆนะจ๊ะบรรดา โปรถ่ายภาพทั้งหลาย

ฉันไม่ใช่โปรถ่ายภาพ
ฉันถ่ายรูปเล่นๆ

ยินดีด้วย

เทศกาลพลุนานาชาติ ที่พัทยา

hello dear.

www.facebook.com/DEARkitiphum

พาแม่มานี่ ไปนั่น ดูโน่น

อันนี้เรียก เวลาดีๆ

เพลง : กรุงเทพฯรมควัน
ศิลปิน : อารักษ์ อาภากาศ 
เนื้อเพลง :

ดนตรี…
(*)
เฝ้าดูผู้คนต้องขับรถโหนรถแต่งตัวไปทำงาน
ยวดยานจอแจเรียงรายทุกเส้นทาง ทุกตรอกซอกซอยมีผู้คนอยู่ล้นหลาม
บางคนอุดมการณ์บางคนไม่สนใจ บางคนอุดมการณ์บางคน ไม่สน ไม่สนใคร

* ย่ำยามราตรีนางนารีแสงสีก็อ่อนหวาน
มีงานบันเทิงก็รื่นเริงสุขสันต์
มีโรงมีลานมีโชว์รูมมีติดแอร์ที่กว้างขวาง
ทางเท้ามีหาบเร่ แผงลอยสะดวกซื้อสะดวกใจ
ทางเท้ายังหาบเร่ แผงลอยสะดวกซื้อ แหมสะดวกจัง
กรุงเทพฯเมืองไทยแดนศริวิไลวัดวาอาราม
เพราะเป็นอู่ข้าวอู่น้ำอยู่มานานในคมขวานทอง
เฝ้ามองการเมืองการค้าปัดแข้งปัดขาเราเห็นกันกลางแดด
เขาแลกกันด้วยชีวิตด้วยความคิดคิดรวยนับวัน
ต้องทันรถทันคนคนสังคมสังคมของคนกรุง
เขามุ่งสิ่งแรกคืองานงานคือเงินเงินคือความสุข
ดังชุบชีวิตที่อัปจนทำให้คนเรายิ้มแย้มพูดคุย
ลุยไหนลุยกันกรุงเทพฯรมควันเราอยู่กันด้วยเงิน.
ดนตรี…
(*)
อยู่ในเมืองของมันแพงต้องหาเงินไม่ขยันก็อยู่ไม่ได้
ดนตรี…

………………..

ที่เหลือแล้วแต่จะพิจารณา

วิรุฬห์

” พ่อ “

ตั้งแต่จำความได้ก็เห็นบุคคล ที่คนในโลกได้ให้ สมมุติ กันเอาไว้ว่า “พ่อ” ผ่านทางรูปถ่ายไม่กี่ใบ และคำบอกเล่าจากบุคคลรอบข้าง

เราเคยมีพ่อจากวันที่มีการปฏิสนธิ จนถึงเราอยู่ในท้องแม่ที่มีอายุครรภ์ได้ 3 เดือน

ตั้งแต่นั้นตำแหน่ง พ่อ ของเราก็ว่างลงจวบจนปัจจุบัน อันเนื่องมาจากความตาย

ความตายซึ่งเป็น “สิ่งธรรมดา” ที่เราจะล่วงพ้นกันไม่ได้ อันที่เรา”ทุกคน”จะต้องตาย ……เป็นแท้

โดยทิ้งไว้ซึ่ง วิรุฬห์ กับ “เจ๊หมู ซุเปอร์มัม” มาจนถึงปัจจุบันนี้ก็เป็นเวลา 30 ปี พอดิบ พอดี

พอวันพ่อ ทุกคนก็ลงรูปพ่อใน instagr.am จากนั้นสมองเราก็เริ่มปรุงแต่งต่างๆนาๆ

จนสั่งการให้ร่างกายเดินไปค้นเอารูปพ่อที่พอจะหาได้จากห้องของเราที่นี่ …ก็มีอยู่ 1 รูปถ้วน

ใจมันเต้นแรงตรงที่……

ในรูปพ่ออยู่ในวัยประมาณ 30 นี้แหละ

กางเกงที่พ่อใส่ เราใส่อยู่ ซึ่งใส่ก่อนจะเดินไปหารูปในตู้เสียอีก

รองเท้าก็เหมือนที่เราใช้อยู่ปัจจุบัน(ช้างดาว)

หุ่นและสีผิว ตามในรูป

…………..

DVD แผ่น วิรุฬห์ กำลังเล่นอยู่ในช่วงอายุ30ปีที่ใกล้เคียงกับช่วงเวลาที่จากไปของพ่อมากที่สุด

เพื่อนๆพ่อคนไหนอยากเจอพ่อ มาเจอเราตอนนี้ไปพลางๆก่อนก็ได้ น่าจะพอๆกัน

สักวัน DVD แผ่นนี้ก็จะ จบ ไปเหมือนแผ่นของคนข้างบนนั่นเหมือนกัน ซึ่งอาจจะเป็นอีกชั่วโมงข้างหน้าหรือ20-30ปี

เป็นธรรมดา

สุดท้ายไม่มีอะไรจะบันทึกต่อ นอกจากคำสั้นๆว่า “ขอบคุณ”

วิรุฬห์ กุลตัณฑ์ /2554